Op deze pagina willen we een aantal redelijk recente onderzoeken plaatsten waaruit blijkt dat men omgeven is door een MEV (Menselijk Energie Veld).

350 nanometer
In 1978 maten de wetenschappers Richard Dobrin, John Pierrakos en Barbara Brennan het lichtniveau op een golflengte van 350 nanometer (een zichtbare lichtfrequentie) in een donkere kamer vóór, tijdens en na de aanwezigheid van mensen in de kamer. De resultaten lieten een kleine lichttoename zien toen er mensen in de kamer verbleven. Toen er een uitgeput en wanhopig iemand in de kamer was, nam het lichtniveau zelfs af!

Fotonen
Op een vergelijkbare manier hebben onder­zoekers van het CIHS (California Institute of Human Studies) de koperen kamer ontwikkeld, om biofoton-emissies te kunnen bestuderen. Fotonen zijn deeltjes die ont­staan uit subatomaire botsingen. In deze met koper geïsoleerde kamer van 3 x 4 meter wordt iemand getest die tegen alle elektromagnetische velden is beschermd. Het is een kooi van Faraday, die alle trans­versale EM-golven afschermt, maar niet perse longitudinale trillingen, zoals geluid, of torsiegolven, in materie. Met alle lichten uit is het een voor 100% donkere kamer. Dit betekent dat er geen enkel foton aan­wezig is, waarbij moet worden gezegd dat metingen tot op het niveau van één enkel foton buitengewoon moeilijk zijn. Als er nu iemand deze kamer binnengaat dan worden eventuele wijzigingen op foton­niveau gemeten door gevoelige apparatuur (fotonentellers). In de koperen kamer werd het fotonengetal van het menselijk lichaam gemeten op 1 foton/sec/cm2. Het wil zeggen dat elke vierkante centimeter huid 1 foton geeft, die elke seconde ont­snapt. Erg opvallend is dat het gebied van de zogenaamde chakra's een fotonengetal geeft van 100-1000 fotonen per seconde (een meer betrouwbare meting). (Het menselijk lichaam heeft zeven van deze chakras op een verticale lijn verdeeld over het lichaam, in zones waar zich ook organen en belangrijke lymfklieren bevinden).

Ook ontwikkelden zij een HF-aurameter waarmee de frequentie werd vastgelegd van de elektrische energie afkomstig van het lichaamsoppervlak. De energiestraling van de atomen van het lichaam produceer­den frequenties tot 1000 maal hoger dan de tot die tijd bekende elektrische lichamelijke activiteiten. Zij publiceerde een studie over de effecten van diepe bindweefselmassage (Rotfing) op lichaam en psyche. Elektroden op de huid legden de laag­spanningssignalen (mV) van het Lichaam tijdens deze Rotfing-behandelingen vast.
Rosalyn Bruyère observeerde (een natuurgenezer van het Healing and Light Centre, die de aura ook kan zien) de velden van de ‘rolfer' en de patiënt. Bruyères commentaar over de kleur, grootte en bewegingen van het MEV tijdens de behandelingen werden opgeslagen op dezelfde recorder als de elektronische data. De golfpatronen werden wiskundig geanalyseerd door middel van een Fourier-analyse en een sonogram-frequentie­analyse. De golfpatronen en frequenties kwamen elke keer overeen met de keuren die Bruyère observeerde. Dus, als Rosatyn Bruyère groen zag op een bepaalde plaats, dan bleek uit de elektronische metingen dat de karakteristieke groene golfvorm en frequentie van dezelfde plaats kwam als Bruyère waarnam. Hunt heeft dit experiment herhaald met zeven andere aura­lezers. Zij zagen allemaal kleuren in het MEV die overeen kwamen met dezelfde frequenties en golfpatronen als uit de elektronische metingen kwamen.

Een beperkte indicatie van de frequenties:
Blauw     250 - 275 Hz (plus 1200 Hz)
Groen     250 - 475 Hz
Geel       500 - 700 Hz
Oranje    950 - 1050 Hz
Rood     1000 - 1200 Hz
Paars    1000 - 2000 Hz (Pus 300 - 400, 600 - 800 Hz)
Wit        1100 - 2100 Hz
Dr. Hunt beschrijft 'Na alle eeuwen waarin helderziende uitstralingen van de aura's hebben 'gezien', vormt dit het eerste elektronishe bewijsmateriaal. 

Lichtkwantumapparaat
In China (Lanzhou Universiteit) mat Zhong Ronghang de energiestraling van het Lichaam door middel van een biologische detector die gemaakt was van een blad­nerf en verbonden was met een lichtkwantumapparaat. Er werd een microdeeltjes stroom gemeten waarvan de grootte van de (plasma)deeltjes (doorsnede 60 microns en een snelheid van 20-50 centimeters per seconde) op elektromagnetische karakteristieken duidt.

Lichtgolven frequenties zichtbaar (met kunstmatige kristallen lichtfrequenties beinvloeden)
Onderzoekers van de Stichting FOM, het FOM-Instituut voor Atoom- en Molecuulfysica AMOLF in Amsterdam, de Universiteit Twente en de Universiteit van St. Andrews, Groot-Brittannië, zijn er in geslaagd licht te 'flitsen'.
Zij hebben met een unieke microscoop licht in een fotonisch kristal gefotografeerd. Op deze manier maakten zij de vorm van de lichtgolven zichtbaar en konden ze de zogenaamde fotonische bandenstructuur - tot nog toe een theoretisch concept - voor het eerst meten. De onderzoekers publiceren hun resultaten in Physical Review Letters op 1 april aanstaande.
Het is de onderzoekers eerder al gelukt licht te vangen in een fotonisch kristal en met dezelfde microscoop de beweging van de lichtpulsen door het kristal te volgen. De resultaten zullen naar verwachting leiden tot nieuwe concepten om het licht in een fotonisch kristal te manipuleren. Dit is van groot belang voor bijvoorbeeld het dirigeren van optische datastromen in de telecommunicatie. Gedrag van golven Een golf laten doen wat je wilt, is lastig. Als je een stok met een dikte kleiner dan de golflengte in een vijver steekt, plooien de golven zich gewoon om de stok heen om daarna hun weg te vervolgen alsof er niets is gebeurd. Wanneer dezelfde golf op een kade botst, reflecteert hij, maar het blijft dezelfde golf. Dit verandert compleet als je een golf een periodieke verstoring opdringt. Zo worden de eigenschappen van golven van elektronen in bijvoorbeeld het silicium van een computerchip sterk bepaald doordat ze zich moeten schikken naar de regelmatige stapeling van de atomen in het kristalrooster van silicium. Lichtgolven in een fotonisch kristal. Hetzelfde gebeurt met lichtgolven in een fotonisch kristal. Deze kunstmatige materialen bestaan uit hele kleine gaten in een halfgeleidermateriaal (silicium).
De kleine gaten zijn periodiek gerangschikt op een schaal gelijk aan de golflengte van licht. In een dergelijk kristal moeten de lichtgolven zich voegen naar de opgelegde regelmatige structuur. Hierdoor veranderen de eigenschappen van het licht zoals de relatie tussen frequentie en golflengte dramatisch. In een gewoon materiaal is het verband tussen de frequentie van de lichtgolf aan de ene kant en de golflengte aan de andere kant simpelweg omgekeerd evenredig: maak je de frequentie tweemaal zo groot, dan wordt de golflengte tweemaal zo klein.
Het verband tussen frequentie en golflengte, in vaktermen ook wel de dispersie genoemd, verandert totaal voor lichtgolven in een fotonisch kristal. Zo kan de periodiciteit er zelfs toe leiden dat bepaalde kleuren (frequenties) licht niet binnen kunnen dringen in het binnenste van het kristal. Maar er verandert nog meer. Wanneer je een foto maakt van een gitaarsnaar nadat je hem lichtjes in trilling hebt gebracht zie je een ruimtelijke golf in de snaar. Dit is de ruimtelijke grondtoon. Geef je de snaar een enorme dreun dan krijg je boventonen. Deze klinken anders dan de grondtoon omdat ze een andere geluidsfrequentie hebben. Bij ieder van die boventonen hoort een ander golfpatroon: de ruimtelijke boventonen. Om zich in een fotonisch kristal te kunnen voortbewegen, moet de vorm van een lichtgolf zodanig veranderen dat hij op het rooster past. Het gevolg hiervan is dat de golf ruimtelijke boventonen krijgt. Het vreemde van een fotonisch kristal is dat, in tegenstelling tot de gitaarsnaar, deze ruimtelijke boventonen niet gepaard gaan met andere optische frequenties.
De combinatie van de dispersie aan de ene kant en de grondtoon plus al zijn boventonen aan de andere kant bepalen alle optische eigenschappen van een fotonisch kristal. Meestal doen wetenschappers alsof de dispersie plus grondtoon voldoende is. Zij berekenen deze en geven deze vervolgens weer in een zogeheten bandenstructuur waarin ze de frequentie uitzetten tegen één gedeeld door de golflengte. Maar eigenlijk heb je voor een begrip van het complexe gedrag van licht in een fotonisch kristal de echte vorm van de lichtgolven nodig: dus grondtoon plus boventonen.

Binnenkort hopen we meer stukjes te plaatsen (lees ook de geschiedenis van de aura)

-- © live-aura --

Voor een compleet overzicht ga naar: www.live-aura.nl